PARAMARIBO — Suriname heeft officieel een nieuw bestuursconcept omarmd. Het heet “regeren via overschrijving”. Wetten zijn voorlopig optioneel, beleid is in ontwikkeling, maar de bankapp werkt gelukkig nog prima. Aanleiding is de recente ontdekking van een parlementariër dat het salaris van DNA-leden “binnen no time op” is. Niet door luxe, niet door reizen, maar door een indrukwekkende reeks microtransacties richting het volk:
- Busgeld hier.
- Stroomrekening daar.
- Een kleine bijdrage “want het is dringend”.
Voor je het weet is de maand voorbij en het land nog steeds niet bestuurd.
Parlementariër 2.0
Volgens nieuwe inzichten is de moderne parlementariër:
- 1% wetgever
- 10% controleur
- 89% persoonlijke hulpinstelling
Vergaderingen worden steeds vaker onderbroken door meldingen als: “SRD 350 overgemaakt – reden: schooluniform.” Bronnen melden dat sommige DNA-leden inmiddels sneller hun bankapp openen dan het Wetboek van Suriname.
Salaris: groot probleem, klein mysterie
Het salaris van parlementariërs blijkt een bijzonder fenomeen. Op papier is het fors. In werkelijkheid verdwijnt het sneller dan vertrouwen in verkiezingstijd. Economen noemen dit het Parlementair Verdampings-effect: geld verdwijnt, problemen blijven, maar iedereen voelt zich moreel superieur. Want niets zegt “goed bestuur” zoals: “Ik heb zelf geholpen hoor.”
Bestuur via WhatsApp
Steeds meer burgers weten de weg naar de echte macht: niet via beleid, niet via instituties, maar via het contactnummer van hun DNA-lid. Rechten zijn vervangen door bereikbaarheid. Systemen door screenshots. En beleid door: “ik kijk wat ik kan doen.” Suriname lijkt daarmee het eerste land ter wereld waar sociale zekerheid afhankelijk is van batterijpercentage.
“Dat geld dat we krijgen, is binnen no time op”
Het volk vraagt: “Waarom werken de systemen niet?” en sommige parlementariers antwoorden: “Ja maar mijn salaris is ook op, hoe ga ik het volk helpen uit mijn eigen zak. Ach mang”. En zo praten beide partijen langs elkaar heen, terwijl iedereen technisch gezien gelijk heeft — en niemand geholpen wordt.
Conclusie
Een parlementariër is geen ATM met een zetel. Een leeg saldo is geen beleidsindicator. En liefdadigheid is geen regeringsvorm. Suriname heeft geen bestuurders nodig die hun bankrekening verdedigen, maar die voorkomen dat burgers überhaupt moeten bellen. Tot die tijd blijft het motto gelden:
“Geen beleid, wel bewijs van betaling.”
